kaybedenler kulübü baş starı, s237

Umursamıyordum onu. Çünkü biliyordum ki, tekrar kaptırdığım vakit, tekrar kör kuyuma merhaba diyecektim. Oyunlar, çoğalan arkadaşlarım sayesinde kuyudan çıkmış gibi oldum sanki. Öyle hissettim en azından. Belki de onlar indi yanıma rahatladım. Arkadaşlarım gittiğinde yanımdan ve kuyunun karanlığını hissettiğimde tüm bedenimde, alkole verdim kendimi. Gökyüzünü gördüm. Kuyunun uzunluğu sınırsız değildi biliyordum. Yukarda bir yerlerde çıkış vardı. Ve ben içtikçe, o çıkışı görüyordum. Çıkamıyordum, fark etmezdi. Işığı görüyordum, o içimi ısıtıyordu. Ada ile tekrar başlamamız, kuyuya sarkıtılan ipte sürekli sallanmamdan öteye gitmeyecekti. Kendimi zorlayıp iki metre yukarı çıkacaktım, sonra ellerim parçalanacaktı orada kalabilmekten ya da yukarı daha yukarı çıkabilmek için.